شرایطمون خیلی مشابهه... میتونم از اعماق وجودم درک کنم حالت رو
من پارسال اواخر سال رو شدیدا درگیر یه شرایط وخیمی شدم که تمامِ روح و روان و حتی سلامت جسمیم گرفتارش شد؛
یک سالِ تمام رو تلاش میکردم خودمو بسازم و کار های مختلفی انجم دادم و هر دفعه بهصورت مداوم میوفتادم توی ژرفای دره و هی از این دره سعی میکردم برم بالا ولی هی سقوط میکردم...
دردهایی که در طیِ یکسال تجربه میکنی، کلمات عاجز از وصفشون هستند
و اینطور شد که منِ شاگرد اولی که نمرهی زیر ۲۰ نمیگرفتم سال دوازدهم، معدلم زیر ۱۵ شد...
و البته سال یازدهم هم شرایطی داشتم که معدلمو رو در حد ۱۸/۱۹ کرد...
بههرحال خیلی طول میکشه خیلی ... خیلی زمان میبره اصلا نمیتونم بهت بگم که تو در این تاریخ در این ساعت به خودت میای و میبینی که وقتت داره تموم میشه و تنها کسی که به خودت اعتماد داره فقط خودتی...
ولی میتونم بهت بگم، بهعنوان کسی که واقعا عمقِ فاجعهی حالت رو پشت سر گذاشته (البته که زندگی به صورت مداوم، بالا و پایین داره ولی درجات این بالاوپایین رفتنا، برای هرشخصی متناسب با شرایطی که تاکید میکنم برای هیچکس برابر نیست، متفاوت هست)
مطمعن باش وقتی خدا تو رو خلق میکرد، وقتکُشی نمیکرد و به حال خودت رهات نکرده و صرفا فقط تو رو <نساخته>
بلکه توانایی های عظیمی در وجودت قرار داده که کافیه بهشون ایمان بیاری و اصلا اصلا بههیچعنوان مسیر آسونی رو پیشرو نداری؛ همینه که برای بعضیا محدودهی ذهنیشون تعیین کرده که [غیرممکن]ه.
پیشنهاد من اینه که هیچ کلاسی به درد نمیخوره و فقط روحیهت رو تخریب میکنه وقتی در معرض مقایسه قرار گرفتن ، قرار میگیری و فکر میکنی بقیه از تو خیلی سرتر هستن.
به آرزوت پایبند باش، استمرار رمز محقق کردنشه
و خداتهرگزرهاتنمیکنه.