کوچه‌ها پر از دود و دود، زندگی شده زور و بود و نبود می‌گن بساز و تحمل کن، اما کی دیده درد و غرور و شُد؟ پول و قدرت دست اوناس، حقمون شده پرِ فاسد و قفس ما وایستادیم، ولی آخرش می‌مونه فقط آه و قصه‌های خِس خیابون‌ها فریاد می‌کنن، پشت هر لبخند یه خیانت می‌گن بخند، بخور، بساز… اما کی فهمید زخم و بی‌صفت؟ قلب‌ها سوخته، سکوتمون پر از خشم و حبس بسازیم واسه کی؟ واسه اونایی که خودشون پرِ نفس؟