بن مضارع :
بن مضارع در ساخت زمان حال ، بعضی اسم‌ها و صفت‌ها به کار می‌رود .
بن مضارع با حذف « بـ » از اول فعل امری به دست می‌آید .
یعنی از فعل یا مصدر مورد نظر دستور می‌دهیم ( در صیغه‌ی دوم شخص مفرد ؛ یعنی به « تو » )
سپس « بـ » امری را از ابتدای آن حذف می‌کنیم .
آنچه باقی می‌ماند ، بن مضارع است
بن ماضی : از بن ماضی در ساختمان زمان‌های گذشته ، زمان آینده و بعضی از اسم‌ها و صفت‌ها به کار می‌رود .
برای درست کردن بن ماضی ، نیاز به مصدر داریم .
گفتیم که « مصدر » مانند فعل ، انجام کار را نشان می دهند ، بدون اینکه نشانگر زمان ، شمار و شخص باشد .
تاج لطفا
