- **صفت اشاره (:** این نوع صفت برای مشخص کردن و تعیین یک اسم یا ضمیر خاص به کار میرود. با استفاده از صفت اشاره، به شنونده یا خواننده کمک میکنیم تا متوجه شود منظور ما کدام یک از افراد یا اشیاء است. این صفتها معمولاً قبل از اسم میآیند و به دو دسته کلی تقسیم میشوند:
* **اشاره به نزدیک:** مانند 'این'، 'همین'، 'اینها'، 'همینها'. مثال: '**این** کتاب را بخوان.'
* **اشاره به دور:** مانند 'آن'، 'همان'، 'آنها'، 'همانها'. مثال: '**آن** خانه ویلایی است.'
- **صفت تعجبی :** این صفت در جملاتی به کار میرود که برای بیان احساسات قوی مانند شگفتی، تحسین، تأسف، یا هیجان زیاد استفاده میشوند. معمولاً ساختار این جملات با کلماتی مثل 'چه' یا 'عجب' شروع میشوند و این کلمات نقش صفت تعجبی را ایفا میکنند. مثال: '**چه** هوای دلپذیری!'، '**عجب** منظره زیبایی!'.
- **صفت بیانی ** این نوع صفت، ویژگیها، خصوصیات، حالت، رنگ، اندازه، یا کیفیت یک اسم را بیان میکند و به سوال 'چگونه؟' یا 'چطور؟' برای اسم پاسخ میدهد. صفت بیانی، اسم را توصیف میکند و معمولاً بعد از اسم میآید یا به کمکیِ حرف اضافه 'از' یا کسره به آن اضافه میشود. مثال: دانشآموز 'کوشا'، گل 'سرخ'، هوا 'خنک'، مرد 'دانا'.
- **هسته ):** در دستور زبان، هسته به کلمه یا بخشی از یک گروه (مانند گروه اسمی، گروه فعلی) گفته میشود که مرکزیت و اهمیت اصلی را دارد و بقیه اجزای گروه به آن وابسته هستند.
* **در گروه اسمی:** هسته معمولاً همان اسم یا ضمیر اصلی است. مثال: در عبارت 'کتاب **بزرگ**ِ من'، هسته 'کتاب' است، زیرا 'بزرگ' و 'من' به آن اشاره دارند.
* **در گروه فعلی:** هسته، فعل اصلی جمله است.
