اقدامات انقلابی نمایندگان اولین دوره مجلس شورای ملی ایران برای دولت‌های استعمارگر خطرناک بود زیرا این اقدامات در راستای تقویت استقلال و حاکمیت ملی ایران و کاهش نفوذ و دخالت خارجی‌ها در امور داخلی کشور صورت گرفت. مجلس تلاش می‌کرد نقش مردم را در حکمرانی کشور افزایش دهد و قوانین مفیدی برای توسعه و نوسازی کشور تصویب کند. این تحولات با منافع قدرت‌های استعماری در تضاد بود، زیرا آن‌ها به دنبال کنترل منابع و سیاست‌های ایران بودند. بنابراین، تغییرات و اصلاحات مجلس، برای آن‌ها تهدیدآمیز به نظر می‌رسید.
