مثنوی، قالب شعری است که در قرن هفتم هجری قمری توسط شاعران بزرگی چون مولوی و عطار نیشابوری به اوج خود رسید. این قالب شعری دارای ۲ بیت (مصراع) مساوی است که هر کدام قافیه خود را دارند.
**ویژگیهای اصلی مثنوی:**
* **قافیه:** هر بیت دارای قافیه مستقل است (مانند: ب – ب، ج – ج، د – د).
* **موضوعات:** مثنویها معمولاً به موضوعات عرفانی، اخلاقی، داستانی، تاریخی و فلسفی میپردازند.
* **آزادی در محتوا:** به دلیل قافیهبندی مستقل هر بیت، شاعر آزادی بیشتری در بیان مفاهیم و داستانها دارد.
* **نمونههای برجسته:**
* **مثنوی معنوی مولوی:** شاهکاری عرفانی و فلسفی که به 'قرآن عجم' نیز مشهور است.
* **منطقالطیر عطار نیشابوری:** داستانی تمثیلی درباره سیر و سلوک عرفانی پرندگان.
* **شاهنامه فردوسی:** اگرچه شاهنامه در اصل منظومه است، اما بخشهایی از آن از نظر ساختار قافیه شبیه به مثنوی است.
مثنوی به دلیل گستردگی موضوع و آزادی در بیان، یکی از محبوبترین قالبهای شعری در ادبیات فارسی بوده است.
معرکه میدی
