سقراط مایل نبود او را سوفیست بنامند، زیرا سوفیست‌ها در آن زمان به عنوان معلمانی شناخته می‌شدند که به ازای دریافت هزینه، مهارت‌های سخنوری و بحث را آموزش می‌دادند و اغلب بیشتر به پیروزی در بحث‌ها اهمیت می‌دادند تا حقیقت. سقراط برخلاف آنها، به دنبال کشف حقیقت و بهبود فهم و اندیشه بود و روش خاص خود را برای تشویق به تفکر انتقادی و پرسش‌گری داشت. او علاقه‌ای به استفاده از مهارت‌های سخنوری برای فریب یا کسب منفعت شخصی نداشت و به همین دلیل ترجیح می‌داد به عنوان فیلسوف شناخته شود.
