سبک نثر دوره معاصر و دوره سلجوقی و خوارزمشاهیان به لحاظ ویژگی‌ها و وضعیت اجتماعی و سیاسی هر دوره تفاوت‌هایی دارند.
1. **دوره سلجوقی و خوارزمشاهیان**: این دوره به¬ عنوان یکی از دوره‌های طلایی ادبیات فارسی شناخته می‌شود. نثر این دوره بیشتر تحت تأثیر نثر ادبیات کلاسیک و دینی بوده و شامل آثار تاریخی، اخلاقی، فلسفی و عرفانی است. نثر این دوره عمدتاً استفاده از زبان فصیح و بلاغت را به نمایش می‌گذارد و آثاری چون «نهج البلاغه» و «سیرالعباد» نمونه‌هایی از نثر این دوره محسوب می‌شوند.
2. **دوره معاصر**: نثر این دوره به شدت تحت تأثیر تغییرات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی است و به سمت نثری ساده‌تر و عامه‌فهم‌تر گرایش دارد. نویسندگان این دوره سعی می‌کنند تا با استفاده از نثر ساده و روان، مفاهیم پیچیده را به مخاطب منتقل کنند. نثر معاصر شامل داستان‌نویسی، مقاله‌نویسی و نثر علمی و فلسفی است و نویسندگانی چون صادق هدایت و جلال آل‌احمد در این زمینه آثار برجسته‌ای دارند.
به طور کلی می‌توان گفت که نثر دوره سلجوقی و خوارزمشاهیان بیشتر به ادبیات کلاسیک و سیر فلسفی و عرفانی وابسته است، در حالی که نثر دوره معاصر به دنبال انعکاس واقعیت‌های اجتماعی و فرهنگی زمان خود و ارتباط برقرار کردن با مخاطب عام جامعه است.
