اضافه تشبیه زمانی است که شما دو چیز متفاوت را به دلیل داشتن یک ویژگی مشترک، مستقیماً با استفاده از کلماتی
مثل «مانند»، «مثل»، «چون» یا «بیشبیه» به هم وصل میکنید. در واقع در اضافه تشبیه، هر دو طرفِ مقایسه (مشبه و مشبهالیه) کاملاً مشخص هستند.
مثال: «او مانند شیر در میدان جنگ میجنگد.» در اینجا «او» (مشبه) با «شیر» (مشبهالیه) از طریق کلمه «مانند» مقایسه شده است.
اما استعاری نوعی تشبیه است که در آن یکی از دو طرفِ مقایسه حذف شده است. در استعاره، ما به جای اینکه بگوییم چیزی «مثل» چیز دیگری است، طوری صحبت میکنیم که انگار آن چیز واقعاً همان چیز دیگری است. این کار باعث میشود تصویرسازی بسیار قویتر و شاعرانهتر شود.
مثال: «او در میدان جنگ شیر بود.» در اینجا دیگر کلمهای برای مقایسه وجود ندارد و ما مستقیماً فرد را «شیر» خطاب کردهایم. در واقع در استعاره، ما در یک مرحله فراتر از تشبیه رفتهایم و شباهت را در قالب یک حقیقتِ جدید بیان میکنیم.