در سدههای پنجم و ششم هجری، گرایش نویسندگان به فارسینویسی دلایل مختلفی داشت که در ادامه به دو مورد از آنها اشاره میشود:
1. **توسعه فرهنگی و ادبیات فارسی**: در این دوره، ادبیات فارسی به سرعت در حال رشد و شکوفایی بود. نویسندگان و شاعران ایرانی به دنبال هویت فرهنگی خود بودند و فارسینویسی به آنها کمک میکرد تا ارزشهای فرهنگی و اجتماعی خود را بیان کنند. این امر باعث شد که ادبیات فارسی به عنوان یک زبان غنی و مستقل شناخته شود و نویسندگان به نوشتن آثار خود به زبان فارسی گرایش پیدا کنند.
2. **افزایش تقاضا برای آثار فارسی**: با گسترش دولتهای ایرانی و افزایش ارتباطات فرهنگی، مردم و خواص جامعه به ادبیات فارسی علاقهمند شدند. به همین دلیل، نویسندگان احساس کردند که نوشتن به زبان فارسی میتواند به ایجاد و ترویج آثار ادبی کمک کند و آنها را به مخاطبین بیشتری معرفی نماید. این تقاضا، نویسندگان را ترغیب کرد که آثار خود را به زبان فارسی بنویسند.
این دو عامل از جمله دلایلی بودند که باعث گرایش نویسندگان به فارسینویسی در این سدهها شدند.