سلام خسته نباشید دوستان یه لطفی میکنید ایدتون در مورد انشا با موضوع سهم هر کسی از هستی رو بگید لطفا هوش مصنوعی چرت و پرت میاره خودمم هیچی به فکرم نمیرسه.

**سهم هر کس از هستی** سهم ما از جهان هستی، لزوماً آن چیزی نیست که در دست می‌گیریم یا دارایی‌هایی که جمع می‌کنیم. سهم واقعی هر انسان، همان تأثیری است که در دنیا از خود به‌جا می‌گذارد. جهان، همچون بوم نقاشی بزرگی است که به دست هر یک از ما رنگی می‌خورد. سهم ما، همان نگاهی است که به زندگی داریم، مهربانی‌هایی که بی‌دریغ می‌بخشیم و قدم‌هایی که برای بهتر شدنِ خود و دیگران برمی‌داریم. شاید نتوانیم مالکِ تمام زیبایی‌های جهان باشیم، اما می‌توانیم بخشی از آن باشیم. سهم من و تو، همان نوری است که با افکار، گفتار و کردار نیکمان به این دنیای پهناور می‌بخشیم. در نهایت، ما همان‌قدر از جهان سهم داریم که به آن عشق و زیبایی هدیه می‌دهیم. اینم از هوش مصنوعی بود ولی بنظر من اوکیه

سهم هرکس از این جهانِ بی‌کران،نه در مالکیت اشیا و آنچیزی که در چنگ می‌گیرد،بلکه زخمی‌است که برجان می‌پذیرد و آن نوری‌است که از شکاف همین زخم ها به جهان می‌تابد. گاه سهم یک نفر تنها تماشای غروبی است که با اندوهش، غرور کوه را به زانو درمی‌آورد. و گاه سهم دیگری جاری شدن در رگ های زندگی است آنچنان که بودنش،دلیلی شود برای نفس کشیدن دیگری... در من تویی که سهم هستی‌ام را کامل می‌کنی. همچون نور ازل بر تاریکی هایِ دلم می‌تابی و با بودنت تمام آنچیزی که هستم را معنا می‌بخشی. تو سهم من از بودن میباشی که نه در دستانم در عمقِ جانم نشسته ای؛ و این سهم از تمام آسمان با شکوه تر است.

هستی دریاست بی‌کران. در این گستره بی‌پایان، هر کس قطره‌ای ست با رنگی یگانه. سهم من شاید لبخندی باشد در روز سخت کسی. سهم تو نسیمی که دل خسته‌ای را نوازش می‌کند. سهم درخت ایستادن است، سهم باران بخشیدن، سهم کوه صبوری، سهم رود رفتن. ما گمان می‌کنیم سهم بزرگ، فقط از آنِ فریادهای ماندگار تاریخ است. اما هستی، سهم را با ترازوی مهربانی می‌سنجد. یک واژهٔ گرم در گوش کودکی ترسیده، یا شجاعتِ گفتنِ «نه» در برابر ظلمی کوچک، سهمی ست که جهان را دگرگون می‌کند. سهم هرکس همان اندازه است که به هستی عشق می‌افزاید. این گنج از پیش رقم‌خورده نیست؛ در هر نفس، خود می‌سازیمش. .