فعل حال:
بن مضارع + شناسه (مثلاً: میروم، میخوری، میرود)
نشانه حال: معمولاً حرف 'می' اول فعل میاد (البته همیشه اینطور نیست، مثلاً در همین فعلهای مضارع اخباری که الان گفتم 'می' هست. ولی در فعلهای امر یا در برخی ساختارهای دیگه ممکنه نباشه).
شناسهها: ـَم، ـی، ـَد، ـیم، ـید، ـَند (مثلاً: میروم، میرَوی، میرَوَد، میرَویم، میرَوید، میرَوَند)
فعل گذشته:
بن ماضی + شناسه (مثلاً: رفتم، خوردی، رفت)
نشانه گذشته: معمولاً بن ماضی با بن مضارع فرق داره. مثلاً بن مضارع 'رَو' و بن ماضی 'رَفت'.
شناسهها: ـَم، ـی، ـ (بدون شناسه برای سوم شخص مفرد)، ـیم، ـید، ـَند (مثلاً: رفتَم، رفتِی، رفت، رفتیم، رفتید، رفتَند)
فعل آینده:
'خواهی' یا 'خواهد' (از فعل خواستن) + بن مضارع + شناسه (مثلاً: خواهم رفت، خواهی خورد، خواهد رفت)
نشانه آینده: معمولاً فعل 'خواستن' در ابتدای جمله یا عبارت میاد.
یه نکته مهم: گاهی اوقات ممکنه فعل گذشته ساده رو با حال اشتباه بگیریم، ولی معمولاً بن ماضی و مضارع متفاوت هستند و این کمک میکنه.
خلاصه فرمول کلی:
به اول فعل نگاه کن: آیا 'می' داره؟ (احتمالاً حال) یا 'خواهد'؟ (احتمالاً آینده)
بن فعل رو تشخیص بده: بن ماضی یا مضارع؟ این خیلی کلیدیه!
به شناسه فعل دقت کن: شناسه ها به ما میگن که فاعل کیه (من، تو، او، ما، شما، آنها).
اینها روشهای کلی هستند. گاهی اوقات استثناهایی هم وجود داره، ولی با تمرین خیلی راحت میتونی زمان فعلها رو تشخیص بدی.