بلورهای سنگهای آذرین درونی (مانند گرانیت) درشتتر از بلورهای سنگهای آذرین بیرونی (مانند بازالت) هستند زیرا سنگهای آذرین درونی در زیر سطح زمین و در دما و فشار بالا به آرامی سرد میشوند. این سرد شدن آهسته به بلورها زمان کافی برای رشد و تشکیل ساختارهای بزرگتر میدهد.
در مقابل، سنگهای آذرین بیرونی زمانی تشکیل میشوند که ماگما (سنگ مذاب) به سطح زمین فوران میکند و به سرعت سرد میشود. این سرد شدن سریع، فرصت کمی به بلورها برای رشد میدهد و در نتیجه بلورهای ریزتری تشکیل میشوند. گاهی اوقات، سرد شدن آنقدر سریع است که بلورها اصلاً فرصت تشکیل ندارند و ساختاری شیشهای (مانند ابسیدین) ایجاد میشود.
به طور خلاصه:
* **آذرین درونی:** سرد شدن آهسته ← رشد بلورهای بزرگ
* **آذرین بیرونی:** سرد شدن سریع ← رشد بلورهای ریز (یا عدم تشکیل بلور)
معرکه میدی؟