این شعر زیبا که از اشعار حکیم ابوالقاسم فردوسی است، به این معنی میباشد:
خداوند متعال، ملتی را سرور و پیشوا قرار داد (یا به آنها عزت و بزرگی بخشید) که سرنوشت و آینده خود را با دستان خودشان (یعنی با اراده، تلاش و انتخابهای خودشان) رقم زدند.
به عبارت دیگر، این شعر بر این نکته تأکید دارد که ملتی رستگار و سربلند است که خود مسئولیت تعیین سرنوشت خود را بر عهده بگیرد و با تلاش و هوشمندی، مسیر پیشرفت و افتخار را برای خود بسازد. این ملتها نیازی به دخالت یا هدایت خارجی ندارند، زیرا قدرت خودسازی و استقلال را دارا هستند.