اگر تعداد زیادی یاختههای عصبی (نورونها) در کنار یکدیگر قرار گیرند و برای انجام یک وظیفه خاص همکاری کنند، میتوان آنها را به عنوان یک بافت عصبی در نظر گرفت. برای اینکه این یاختهها به عنوان یک بافت شناخته شوند، باید شرایط زیر رعایت شود:
1. **تخصص و هماهنگی عملکردی**: یاختههای عصبی باید برای انجام یک وظیفه خاص یا عملکرد خاصی مانند انتقال سیگنالهای عصبی هماهنگ عمل کنند.
2. **ساختار سازمانیافته**: یاختهها باید به شکلی منظم و سازماندهی شده کنار هم قرار بگیرند تا بتوانند عملکرد خود را به طور مؤثر انجام دهند. این سازماندهی ممکن است به شکل دستههایی از نورونها باشد که به یکدیگر متصل شده و سیگنالهای عصبی را منتقل میکنند.
3. **وجود مواد میانسلولی (ماتریس بینسلولی)**: مانند دیگر بافتها، یاختههای عصبی به یکدیگر از طریق مواد میانسلولی متصل میشوند که به حفظ ساختار بافت کمک میکند.
بنابراین، زمانی میتوان تعداد زیادی یاخته عصبی را یک بافت عصبی در نظر گرفت که این یاختهها به صورت منظم و هماهنگ برای انجام عملکرد خاصی با یکدیگر همکاری کنند. این بافت در سیستم عصبی بدن انسان وجود دارد و مسئول انتقال سیگنالهای عصبی در سراسر بدن است.
