در یک روز آفتابی، سایه‌ی بچه‌ها روی زمین می‌افتد و مثل یک دوست بی‌صدا همراهشان است.
سایه همیشه همان شکل کودک را دارد؛ اگر بدود، سایه هم می‌دود.
اگر بایستد، آرام می‌شود و کنار او می‌ماند.
وقتی خورشید پشت ابر پنهان شود، سایه کم‌رنگ یا حتی ناپدید می‌گردد.
ولی با برگشتن نور، دوباره همان سایه برمی‌گردد.
سایه گاهی باعث خنده می‌شود، چون شکل‌های عجیب روی دیوار می‌سازد.
بچه‌ها با سایه بازی می‌کنند و خودشان را بلندتر یا کوچک‌تر می‌بینند.
پس سایه فقط یک تصویر نیست، بلکه نشانِ حضور و احساسات کودک است.
همراهی آرام است که گاهی پنهان می‌شود، اما همیشه هست.
معرکه بدی ها
