بعضی وقتا فکر می‌کنیم این دنیایی که می‌بینیم واقعیه یا همه با هم تو یه توهم پایدار قرار گذاشتیم؟
از کجا بفهمیم تو یه بازی یا شبیه‌سازی گیر نیفتادیم؟
اگه واقعاً تو شبیه‌سازی باشیم چه نشونه‌ای می‌تونست باشه که خودش بخشی از شبیه‌سازی نباشه؟
این حس که یه صحنه رو قبلاً دیدیم خطای مغزه یا نشتی از یه جای دیگه؟
اگه یه خاطره رو کاملاً واقعی حس کنیم ولی هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده باشه اون خاطره واقعیه؟
رنگ‌هایی که ما می‌بینیم همون رنگ‌هاییه که شما می‌بینید؟
ممکنه همه آدم‌هایی که می‌شناسیم تجربه درونی ندا
