انشاء بنویسید معرکه. لایک. امتیاز. فالو

**شخصیت‌ها:** * **کتاب:** پیر، دانا، باوقار، اما کمی شکننده و مغرور. صدایش آرام و پر از تجربه‌های هزاران ساله است. * **درخت:** جوان، سرزنده، صبور، با ریشه‌های عمیق در خاک. صدایش پر از طراوت طبیعت است. --- **مناظره:** **کتاب:** (با صدایی که انگار برگ‌هایش خش‌خش می‌کند) هان! درخت پیر! باز هم که اینجا ایستاده‌ای و سایه‌ات را بر سر هر جنبنده‌ای پهن می‌کنی. اما حقیقت این است که تو فقط برای چند صباحی مهمانی. من اما، من جاودانه‌ام! هزاران سال است که در قفسه‌های زمان، همچون گنجی ارزشمند، دانش و هنر را سینه به سینه منتقل کرده‌ام. نسل‌ها از من آموخته‌اند، از من الهام گرفته‌اند. تو چه داری جز برگ‌های ریخته و تنه‌ی پوسیده؟ **درخت:** (با خنده‌ای که صدای وزش باد را دارد) ای کتابِ ادعا! تو خودت را جاودانه می‌خوانی؟ مگر نه اینکه تو از من زاده شده‌ای؟ پوستِ نازکِ تو، از تنِ صبورِ من جوانه زده است. جوهرِ سیاه و سفیدِ تو، از شیره‌ی جانِ من جاری شده. تو در تاریکیِ قفسه‌ها می‌پوسی، اما من در آغوشِ آفتاب، نفس می‌کشم و زندگی می‌بخشم. من اکسیری هستم که ریه‌های جهان را پر می‌کند، میوه‌ای هستم که گرسنگان را سیراب می‌کند، سایه‌ای هستم که خستگان را پناه می‌دهد. تو چه می‌بخشی جز حرف‌های روی کاغذ؟ **کتاب:** (با لحنی که کمی دلخور شده) حرف‌های روی کاغذ؟ ای درختِ بی‌خبر! همین حرف‌هاست که جهان را ساخته! همین کلمات است که آتشِ تمدن را روشن کرده، همین دانشِ مدون است که راهِ گم‌شدگان را نشان داده. تو فقط یک موجودِ زنده‌ای، اما من خودِ زندگی‌ام! من قصه‌های عاشقانه‌ام، من حماسه‌های پهلوانانم، من رازهای کیهانم. بدونِ من، تو فقط یک توده‌ی چوبِ بی‌معنی خواهی بود. **درخت:** (با آرامشی عمیق) بدونِ من، تو اصلاً به وجود نمی‌آمدی، ای کتابِ نادان! من ریشه‌هایم را در اعماقِ زمین فرو کرده‌ام و تا آسمان قد کشیده‌ام. من شاهدِ طلوع و غروبِ خورشیدهای بی‌شمار بوده‌ام. من در سکوتِ خود، داستانِ پیدایشِ جهان را شنیده‌ام. تو فقط پژواکِ صداهایِ دیگرانی، اما من خودِ سرچشمه‌یِ هستی‌ام. من هستم تا تو باشی، اما تو نیستی، من هستم. چه کسی می‌تواند ادعا کند که هستی‌اش از خاکِ من غنی‌تر است؟ ---