١) ادبا و عرفا در ظلالِ طرزِ بیانِ مرموزِ خود، اخلاص را چون نوری پنهان در کلام میپراکنند.
٢) در طرزِ سخنِ مرموزِ ادبا و عرفا، اخلاص چنان در ظلال معانی تنیده است که هر خواننده را به تأملی تازه میکشاند.
۳)با اخلاصِ ادبا و عرفا، در ظلالِ طرزِ سخنی مرموز، رازی نهفته است که تنها دلِ بیدار آن را درمییابد.
