درک و دریافت خود را از این بیت بنویسید. دیدار یار غایب ، دانی چه ذوق دارد ؟ ابری که در بیابان بر تشنه ای ببارد.

بفرما:🎀✨ «دیدارِ یارِ غایب، دانی چه ذوق دارد؟ ابری که در بیابان، بر تشنه‌ای ببارد» این بیت با یک تشبیه زیبا، شوق و لذتِ دیدارِ عزیزِ غایب را بیان می‌کند. شاعر برای نشان دادن شدت این لذت، آن را به بارشِ باران در بیابانِ خشک و بر انسانِ تشنه تشبیه می کند، یار غایب: کسی که مدت‌ها دور بوده و دیدارش آرزوست. ذوقِ دیدار: لذت، شعف و شوری که در دل ایجاد می‌شود. ابر در بیابان: نشانهٔ نعمتی کمیاب. باریدن بر تشنه: رسیدنِ چیزی حیاتی و گران‌مایه در لحظهٔ نیاز. دیدارِ یارِ دور از چشم، لذتی دارد همچون بارش ناگهانی و نجات‌بخش باران در بیابانی خشک برای انسانی که از شدت تشنگی در آستانهٔ هلاکت است؛ نعمتی نایاب، عمیق و زندگی‌بخش.

تشبیه داره که دوست و یار غایب رو به ابری که به بیابان و موجودات زنده میباره تشبیه کرده یعنی مصرع اول به مصرع دوم تشبیه شده