الف ) زمان و مکان
تهران پایتخت ایران پهناور ، شهری پر از جمعیت از گوشه و کنار این سرزمین است.
شهری با چند ورزشگاه کوچک و بزرگ که شاید مشهورترین و حتما بزرگترین استادیوم ورزشی ایران در غرب آن واقع شده است.
ورزشگاه بزرگ ازادی که در نگاه اول ، زمین فوتبال بزرگ آن جلب توجه می کند
و همچنین گام نخست برای ورود به آن باجه ها زیاد با صف های طولانی برای خرید بلیت است.
ب) حال و هوا
پرچم های رنگی که در دست تماشاگران وزیدن می گیرد بی اختیار تو هم دلت می خواهد در میان این شور و شوق کاری بکنی.
مخصوصا اول تجربه حضورت در استادیوم مصادف شده باشد با یک بازی ملی و مهم.
انواع و اقسام شعارها در بین هواداران تو را وا می دارد که با این حال و هوای مخصوص همراهی کنی.
سر به سر گذاشتن تماشاگران دو تیم پرطرفدار پایتخت در بازی های ملی هم خودش را نشان می دهد.
اما در نهایت همه چیز به حمایت از تیم ملی ختم میشود.
دیدن بازیکنانی که دوستشان داری در پیراهن تیم ملی کشورت انگار مزه دیگری دارد.
ج) جزییات
دویدن عکاسان برای قرار گرفتن پشت دروازه ها و ثبت لحظه های ناب هم از آن تصاویری است که شما در تلویزیون آن را نخواهید دید.
عکس العمل مربیان و بازیکنان در صحنه ها حساس بازی هم جای خود را دارد.
تحلیل تمام حرکات داور در زمین هم از محاسن حضور در استادیوم است.
نداشتن گزاشگر هم شاید گاهی فرصت و گاهی تهدید باشد برای کسانی که بازی را از نزدیک می بینند.
حضور این همه پلیس با لباسهای متحد هم در نوع خود جالب است.
