کلمه "یُفَرِّحُ" از جذر "فَرَّحَ" به معنای شاد کردن است. حالا بیایید به تحلیل زمان‌های مختلف این فعل بپردازیم:
1. **ماضی** (زمان گذشته):
- ماضی این فعل "فَرَّحَ" است. به معنی "شاد کرد".
2. **فعل امر** (دستور):
- فعل امر این فعل "فَرِّحْ" است. به معنی "شاد کن".
3. **مصدر** (اسم مصدر):
- مصدر این فعل "تَفْرِیحٌ" (با فتح "ت" و "ف") است. به معنای "شاد کردن".
بنابراین، جواب شما به این صورت خواهد بود:
- ماضی: فَرَّحَ
- فعل امر: فَرِّحْ
- مصدر: تَفْرِیحٌ
