در سکوت شب‌های بی‌انتها، قلبم چون خرده‌شیشه‌ای زیر پای تنهایی له می‌شود. هر نفس، زخمی عمیق‌تر می‌زند و خاطرات، چون سایه‌های سیاه، روحم را می‌بلعند. دیگر نوری نیست، فقط خلأ ابدی غم که مرا به قعر فراموشی می‌کشاند—جایی که حتی مرگ هم رحم نمی‌کند.