سلام دوست عزیز
گزینه ۱
تحلیل:
این جمله بر مبنای مفهوم وجود و ماهیت است.
در فلسفه می‌گیم اشیاء در خارج از ذهن حقیقتی دارند که ما بهشون وجود و ماهیت نسبت می‌دیم.
یعنی اول واقعیتی هست، بعد عقل ما اون رو تحلیل می‌کنه به دو مفهوم.
یادت باشه:
> «وجود» یعنی بودن
«ماهیت» یعنی چیستی (چی هست؟)
پس:
> چیزها در خارج، واقعاً هستن، بعد ما می‌گیم «این فلان چیزه (ماهیت داره) و وجود داره».
اگه خواستی بگو بقیه گزینه هارم برات تحلیلشو بگم
