۱_راه شاهی، یکی از بزرگترین و پیچیدهترین شبکههای ارتباطی باستانی جهان بوده است که در دوران حکومت هخامنشیان، به ویژه در زمان داریوش بزرگ، احداث شد. این شاهراه که از شاهکارهای مهندسی آن دوران میشود، نقش بسزایی در یکپارچگی و توسعه امپراتوری پهناور هخامنشی ایفا کرده است. مسیر و شهرهای مهم: راه شاهی دارای دو شاخه اصلی بود: شاخه اول: از پاسارگاد (پایتخت اولین هخامنشیان) آغاز میشد و پس از عبور از شهرهای مهمی چون شوش (پایتخت زمستانی) و تخت جمشید، به سوی بین النهرین و غرب آناتولی امتداد میافتند. شاخه دوم: از هگمتانه (پایتخت تابستانی) شروع شده و در نزدیکی شوش به شاخه اول مرتبط میگردید. این شاه اقتصادی علاوه بر شهرهای ذکر شده، از مراکز مهم حکومتی، و فرهنگی امپراتوری را به پیوند پیوند میداد. محل راه شاهی: ارتباطات و یکپارچگی: راه شاهی به عنوان شاهرگ حیاتی امپری، ارتباطات بین مناطق مختلف را می سازد و در نتیجه، یکپارچگی، اقتصادی و فرهنگی امپراتوری را تقویت می کند. حمل و نقل و تجارت: این شاهراه نقش مهمی در حمل و نقل کالا، سربازان و پیامرسانان ایفا میکرد و به رونق تجارت و مبادلات اقتصادی کمک شایانی مینمود. تثبیت قدرت: راه شاهی به عنوان ابزار قدرتمند در دست حاکمان هخامنشی، به کنترل بهتر مناطق تحت سلطه و حفظ امنیت امپراتوری کمک میکرد. ویژگی های فنی و ساختاری: طول و وسعت: راه شاهی یکی از طولانیترین راههای باستانی جهان و هزاران کیلومتر طول بوده است. ایستگاههای بین راهی: در طول مسیر، ایستگاههای متعددی برای اقامت، جایگزین اسبها و بقیه مایحتاج احداث شده است. سیستم ارتباطی: هخامنشیان سیستمی پیچیده و کارآمد برای ارسال سریع پیامها در طول راه شاهی ایجاد کرده بود.
۲_در دوره ساسانی ایران واسطه صادرات ابریشم از چین به اروپا بود و ابریشم بسیار کالای ارزشمندی بود و با طلا برابری میکرد اما اهمیت این جاده تنها برای بازرگانی کالا نبود بلکه این جاده سبب تسلط سیاسی و نظامی ایران بر امپراتوری بیزانس در اروپای شرقی میشد.