اب دوست رو کسی میتونه توضیح بده

به ساختار فسفولیپید نگاه کن بعد حرف منو بخون فسفولیپید از یک مولکول گلیسرول و دو اسید چرب به علاوه یه گروه فسفات ساخته شده. خب اون مولکول گلیسرول آبدوست هستند ینی آب رو دوست داره ولی اون دوتا اسید چرب آبگریز است ینی آب رو دوست نداره اون گلیسرول ها جوری کنار هم می‌ایستند کع دم های آبگریز با آب برخورد نکنه عکسو نگاه کن اونجا آبدوست ها طرف آب هستند تا دم ها(آبگریز هستن) با آب برخورد نکنع تعریف‌کلی: آبدوست یعنی آب رو دوست داره آبگریز یعنی آب رو دوست نداره

سلاام بفرما این پاراگراف، در مورد اجزای سازنده غشای یاخته و وظیفه غشای یاخته ‏ای است. من اول، اجزای ساختاری غشای یاخته ها را توضیح میدم. عمده مولکول‏های آلی زیستی سازنده غشای یاخته، فسفولیپیدها هستند. هر فسفولیپید از دو مولکول اسید چرب، یک مولکول گلیسرول و یک گروه فسفات ساخته شده است که شکل ظاهری‏اش، مثل کله‏ای میمونه که دوپای موازی از یکطرف به اون وصل شده باشه. اون قسمت کله، چون حالت یونی داره بنابراین در آب حل میشه (یعنی آبدوست هست) و اون دو تا پا چون زنجیره‏های هیدروکربنی هستند و یونیزه نمی‏شوند پس در آب هم حل نمی‏شوند (یعنی آبگریز هستند). حالا، آرایش و چیدمان فسفولیپیدها در غشای یاخته به این صورت است که این مولکول‏ها در دو ردیف واقعند، بطوریکه سرهای آبدوست به سمت داخل و خارج یاخته (چون مقادیر زیادی مولکول‏های آب در ایندو سمت وجود دارد) و پاهای آبگریز به سمت مرکز غشای دو لایه‏ای یاخته قرار می‏گیرند. در لابلای غشای یاخته‏ای دولایه‏ ای (یعنی دو لایه فسفولیپیدی)، مولکول‏های پروتئینی واقعند که وظیفه اونا رو مفصل، بهتون میگم. علاوه بر پروتئین‏ها، در لابلای غشای یاخته، مولکول‏های کلسترول هم قرار دارند. وظیفه این مولکول‏ها در تنظیم سیالیت غشای یاخته می‏باشد(مخصوصاً در مهره‏داران خونسرد) ، بطوریکه با افزایش آن در محیط گرم (مانع از افزایش سیالیت) و با کاهش آن در محیط سرد (مانع از کاهش سیالیت) میزان سیالیت و روان بودن غشای یاخته را در حد ثابت نگهداری می‏کند علاوه بر فسفولیپید، کلسترول و پروتئین‏های غشایی، مولکول‏های رشته‏ای کربوهیدرات‏ها هم در غشای یاخته حضور دارند. این کربوهیدرات‏ها ممکن است مستقیما به فسفولیپیدها و یا پروتئین‏های غشایی متصل باشند. شکل 2 ،نشون میده که پروتئین‏های غشای یاخته، دو نوع چیدمان دارند، یا در لابلای غشای دو لایه‏ای واقعند (بطوریکه خارج یاخته را به داخل یاخته مرتبط می‏کنند) و یا به سطح داخل یا خارج یاخته متصلند. حالا از نظر وظیفه، غشای یاخته مثل گمرکی میمونه که ورود مواد به داخل و خروج مواد به بیرون یاخته را کنترل می‏کند. کتاب گفته که غشای یاخته خاصیت نفوذپذیری انتخابی و یا خاصیت تراوایی نسبی دارد. نفوذپذیری انتخابی یعنی اینکه به بعضی مواد اجازه تردد می‏دهد و به بعضی، اجازه تردد نمی‏دهد (چه خروج و چه ورود). مثلاً گلوکز اجازه ورود دارد و کربن‏دی‏اکسید اجازه خروج دارد. تراوایی نسبی هم یعنی اینکه خروج و ورود مولکول‏ها به یک نسبت و برابر نیست، بلکه بعضی مواد زیاد و بعضی مواد کم تردد می‏کنند مثلاً ورود یون‏های سدیم به داخل یاخته بیش از ورود یون‏های پتاسیم به آن است. محل ورود و خروج مواد از غشای یاخته، از 2 موقعیت خاص است: 1-     از فاصله بین فسفولیپیدها.   2- از طریق پروتئین‏هایی که هر دو لایه غشای یاخته را طی کرده‏اند.

دیدی چربی رو وقتی تو ظرف اب ریزی روش خدا میشه این اب گریزه اب دوست بر عکس اینه

سلام صفحه قبل ، مولکول فسفولیپید رو نگاه کن . مولکول گلیسرول که با یک گروه فسفات پیوند خورده ، میشه آب دوست ، یعنی به سمت آب می‌ره . دو رشته اسید چرب هم میشه آبگریز ، یعنی از آب فرار می‌کنه