رابطه بین بزرگ شمردن خدا و شکرگزاری یک رابطه علّی است. بزرگ شمردن خداوند (تعظیم) این آگاهی را در فرد ایجاد می‌کند که منشأ تمام نعمت‌ها، فضل بی‌نهایت یک قدرت عظیم است و این آگاهی، زمینه‌ساز و ریشۀ شکرگزاری حقیقی (قلبی، زبانی و عملی) است؛ در مقابل، شکرگزاری نیز تجلّی عملی این بزرگ‌داشت در زندگی فرد است.
