منصور، خلیفه ی دوم دودمان عباسی بود که پس از مرگ برادرش ابوالعباس اسفاح به خلافت رسید. او با حمایت نظامیان و بزرگان دودمان عباسی به این مقام دست یافت. دوره حکومت منصور از سال 754 تا 775 میلادی بود و با تدابیر سیاسی و نظامی مختلف از جمله بنیانگذاری شهر بغداد به عنوان پایتخت جدید خلافت، خود را به عنوان یک حاکم قدرتمند مطرح کرد. منصور در زمان حکومتش رویکردهای متنوعی در حوزههای مختلف از جمله فرهنگی، اداری و نظامی اتخاذ کرد. او توانست با سیاستهای خود، اقتدار خلافت عباسی را تحکیم بخشد و با دشمنان داخلی و خارجی مقابله کند. درباره مرگ منصور، منابع تاریخی مختلف گزارشهایی دارند، ولی اطلاعات دقیق و متحدالشکلی وجود ندارد. برخی منابع بیان میکنند که منصور به طور طبیعی و بر اثر بیماری درگذشت. درباره عملکرد منصور میتوان گفت که او با ایجاد نظم و انضباط در ساختار دولت و توسعه علمی و فرهنگی عصر خویش، تاثیر به سزایی بر جهان اسلام گذاشت.