لطفا معرکه بده
در سرزمینی نه چندان دور، بهاری جاودانه حاکم بود. در این سرزمین، بادی جوان و بازیگوش زندگی می کرد که روحش پر از شور سفر و نوازش بود. او عاشق کشف رازهای جهان بود و هر روز بر فراز کوه ها، در دل دره ها و میان شاخه های درختان می رقصید.
در پایین، در باغی سرسبز، گلی زیبا و سرخ رو به نام 'لاله' شکفته بود. او با هر قطره شبنم که بر گلبرگ هایش می نشست، جان می گرفت و با هر پرتو آفتاب، روحش روشن تر می شد. اما لاله در نهایت زیبایی، رازی در سینه داشت: او آرزو داشت صدای خنده اش را، همان نغمه ی شاد و بی آلایشی که در وجودش می پیچید، با جهان تقسیم کند.
یک روز، هنگامی که خورشید تازه از خواب بیدار می شد، باد بازیگوش به آن باغ رسید. او لاله را دید که سرشار از زندگی، اما ساکت، در میان دیگر گلها ایستاده است. باد، کنجکاو، به آرامی نزدیک شد و شروع به نوازش برگ ها و غنچه های اطراف کرد. لاله با این نوازش، لرزشی شیرین را در وجودش احساس کرد.
باد، که شیفته ی این گل شده بود، شروع به رقصی پر از ظرافت вокруг او کرد. او نه مانند تندبادی خشن، که مانند نوازشی عاشقانه می چرخید و می پیچید. با هر حرکت باد، لاله نیز در پاسخ، خود را به دست این ریتم میهن سپرد. او با باد هماهنگ شد، به آرامی تاب خورد و در سمفونی رنگ و حرکت غرق شد.
و سپس، چیزی جادویی رخ داد. در اوج این رقص مشترک، هنگامی که باد مملو از شادمانی و لاله سرشار از لذت بود، فشار شادی در سینه ی لاله تاب نیاورد. از عمق وجودش، خنده ای ناب و زلال، مانند صدای به هم خوردن بلورهای باران، بیرون جست. این خنده، آوایی نبود که با گوش شنیده شود، بلکه نوایی بود که با قلب می توانست حس شود. نوری درخشان تر از همیشه از گلبرگ های لاله ساطع شد و عطری شاداب تر در فضا پیچید.
باد، این نغمه ی خوشبختی را با تمام وجود شنید. او دریافت که رقصش، نه تنها حرکت برگ ها، که باعث زایش زیباترین نوا شده است. از آن روز به بعد، رقص باد و خنده ی گل به نمادی از بهار تبدیل شد.
آنها به ما یادآوری می کنند که زیباترین نواها، نه از تنهایی، که از هماهنگی و همدلی زاده می شوند. و شادمانی حقیقی، هنگامی رخ می دهد که رقص زندگی یکدیگر را دریابیم و نوای شادی هم را با جهان تقسیم کنیم.
