جمله اول میگه دل ما گرفته و غمگینه، مثل خونهای که توی ابره، ولی بیرونش آفتابیه(الکی)ینی ظاهر زندگی خوبه اما درون آدم غم داره.
جمله دوم از دلتنگی بعد از رفتن یه عزیز حرف میزنه، میگه بعد از رفتن اون، همه چیز بیاحساس و بیروح شده، حتی نوشتن نامهها. حالا اینجا از فن اقناع اینا هم استفاده شده که بگذریممم