ویژگی ادبی و زبانی این چه میشود

مربوط به شعر فردسی صفحه قبل هم هست.

ویژگیش' ۱. زبان چندلایه و ایهام‌دار حافظ استاد به‌کارگیری ایهام و چندمعنایی واژه‌هاست؛ کلمه‌ای که در ظاهر معنای ساده‌ای دارد، اما در لایه‌های عمیق‌تر می‌تواند اشاره به مفاهیم عرفانی، عاشقانه، سیاسی یا فلسفی داشته باشد. همین ویژگی باعث شده شعر او هم برای عامه مردم دلنشین باشد و هم برای دانایان، تفسیری عمیق داشته باشد. مثال (به‌صورت خلاصه توضیحی، نه نقل مستقیم از شعر): وقتی از «می» یا «خرابات» سخن می‌گوید، هم اشاره به عشق زمینی دارد، هم نماد معرفت الهی است. _________________________________________________________ ۲. موسیقی و آهنگ بی‌نظیر زبان حافظ در وزن، قافیه و تکرار واج‌ها مهارت حیرت‌انگیزی دارد. انتخاب واژگان نرم، لطیف و خوش‌آهنگ سبب شده که شعرش حتی بدون خواندن معنای عمیق، گوش‌نواز و زیبا باشد. __________________________________________________________ ۳. ترکیب عرفان، فلسفه و عشق زبان او پیونددهنده‌ی عشق انسانی و عشق الهی است. مفاهیم فلسفی چون سرنوشت، اختیار، ناپایداری دنیا و حقیقت وجود در قالب واژه‌های ساده و شاعرانه بیان می‌شود. __________________________________________________________ ۴. تصویرسازی خیال‌انگیز و نمادین حافظ از نمادها و استعاره‌های زنده استفاده می‌کند؛ مثل گل، بلبل، می، ساقی، زاهد، و دل — هرکدام نماینده مفهومی گسترده‌تر هستند. این تصویرها در ذهن خواننده میدان تأویل می‌سازند، نه یک معنی قطعی. _________________________________________________________ ۵. زبان فشرده، گزیده و هنرمندانه در یک بیت، چند مفهوم و احساس را فشرده جای می‌دهد، بدون پرگویی. واژگانش اغلب دقیق و پر معنا هستند، هر کلمه در جای درست خود نشسته است. __________________________________________________________ ۶. طنز و نقد اجتماعی حافظ با زبانی نرم اما گزنده، ریاکاری، زهد ظاهری، و جهل مقدس‌نمایان را نقد می‌کند. طنز او پنهان و لطیف است، گاه پشت واژه‌های زیبا پنهان شده تا از آزار در امان بماند. جمع‌بندی کوتاه زبان حافظ زبانی است: چندپهلو، موسیقایی، پر از ایهام، پر از نماد، و آمیزه‌ای از عشق و عرفان، با نیشی از طنز و فلسفه.