فلزها اغلب الکترون از دست میدن، نافلزها الکترون میگیرن... به دادن الکترون میگن خاصیت فلزی و به گرفتن الکترون میگن خاصیت نافلزی... از چپ به راست جدول تناوبی خاصیت فلزی کاهش می باید یعنی چی یعنی تمایل به الکترون از دست دادن کاهش می یابد، مثلا در دوره سوم Na بیشترین قدرت الکترون دهی رو و خاصیت فلزی رو داره و واکنش پذیرترین فلز است در این دوره.... خاصیت نافلزی یعنی تمایل به الکترون گرفتن از یه اتم دیگه...قبلا تو کتابا بهش میگفتن الکترونگاتیوی... شما هرچی به انتهای دوره در سمت راست میری، می بینی اتم ها علاقه بیشتری به الکترون گرفتن و ایجاد یون منفی یا همون آنیون دارند، باید بدونی فلوئور در جدول بیشترین خاصیت نافلزی رو داره به طور کلی بخوام بگم: از چپ به راست خاصیت الکترون دهی یا همون خاصیت فلزی کاهش می یابد مثلا Al خاصیت فلزی کمتری از Na دارد...از بالا به پایین خاصیت فلزی و تمایل به الکترون دهی بعلت افزایش شعاع اتمی، افزایش می باید ، یعنی پتاسیم از لیتیم چون شعاع بزرگتری دارد و اثر جاذبه هسته بر الکترون های ظرفیتی کمتر میشه با افزایش شعاع ،پس راحت تر الکترون از دست می دهد ، خاصیت فلزی و واکنش پذیری بیشتری دارد از چپ به راست خاصیت نافلزی افزایش می یابد، تمایل به الکترون گرفتن بیشتر می‌شود چون تعداد لایه های الکترونی ثابت است اما تعداد پروتن ها افزایش می یابد عدد اتمی زیاد میشود،لذا اثر پروتن های هسته بر الکترون های ظرفیت بیشتر می‌شود و کنده شدن الکترون سخت تر میشود و بجای آن دوست داره الکترون بگیره پس فلوئور خاصیت الکترون گیری یا خاصیت نافلزی بیشتری دارد از اکسیژن یا هر اتم قبل از خود در دوره اش از بالا به پایین خاصیت نافلزی کاهش می یابد بیشترین خاصیت نافلزی مال فلوئور با همون F است