در گذشته مردم زمین را مرکز دنیا می دیدند و فکر می کردند که خورشید نیز یکی از جرم هایی است که به دور زمین می گردد و دلیل آن حرکت خورشید بود که از شرق طلوع و از غرب غروب می کرد. پس از سال ها این حقیقت آشکار شد که خورشید مرکز بوده و زمین به دور آن می گردد. ما هنوز نمی دانیم که چقدر در مقایسه با این دنیای بزرگ خود کوچکیم. ما هر روز نشانه های بیشتری درباره ی کوچکی خود پیدا می کنیم و هر روز می فهمیم کوچک تر از آن هستیم که فکر می کنیم و روز به روز مقیاس هایی بزرگ تر از قبل پدید می آیند. یکی از این مقیاس ها «کهکشان» نام دارد. ما نقطه ای بسیار ناچیز از کهکشانی به نام راه شیری هستیم که در گروه ی به نام «گروه محلی» که از راه شیری و حدود25 کهکشان دیگر تشکیل شده است، قرار داریم. از آن جایی که ما در حاشیهی راه شیری قرار داریم می توانیم کهکشان خود را در آسمان ببینیم.در قدیم مردمان فکرهای بسیاری دربارهی این خط شیری رنگ می کردند مثلاً سرخ پوستان آمریکا اعتقاد داشتند که سگی دانه های ذرت را به آسمان پاشیده است و یا هندو ها راه شیری را مانند شکم خال دار یک دلفین میبینند و یا مصریهای باستان فکر میکردند راه شیری استخری از شیر گاو است و بوشمن های کالاهاریفکر می کردند که راه شیری شراره ی آتش است
کهکشان چیست؟
کهکشان را به طور کلی می توان این گونه تعریف کرد:مجموعه ای بی کران از ستاره ها، ابر های گازی( سحابی ها) و غبار که به کمک جاذبه در کنار هم ماندند.
کهکشانی که ما در آن قرار داریم، «راه شیری» نام دارد و حدود 200میلیارد ستاره در آن قرار دارد و پهنای آن حدود 100,000 سال نوری است.
کهکشانها براستی یکی از معجزههای خلقت هستند. این کهکشانها باعث شدند تا مناظر بسیار خیرهکننده و جذابی به وجود بیایند.
کهکشان شگفت انگیز و خارقالعادهای که ما در آن زندگی میکنیم، تنها بخشی از دنیای بیکران است که انسان همواره سؤالات بیشماری دربارهی آن داشته است: مادهی تاریک چیست؟ آیا روزی ما توانایی سفر به انتهای دنیا را داریم؟ و آیا جهان انتهایی دارد؟!
این پرسشها و هزاران سؤال دیگر از دیرباز ذهن انسان را مشغول خود کرده است. پاسخها روز به روز پیچیده تر میشوند و سؤالات نیز هر روز همراه با جوابها پیشرفت میکنند. دیگر پرسشهایی مانند «آن خط شیری رنگ در آسمان چیست؟» برای ما معنایی ندارند. ولی آیا سؤالات ما مانند گذشتگانمان، سؤالاتی ساده است و برای نسلهای بعدی قابل فهم خواهد بود؟
براستی اگر بگوییم ما هیچ اطلاعاتی نداریم، درست گفته ایم زیرا ما هنوز شکل کهکشان خود را با حدس و گمان ترسیم می کنیم. ساختار کهکشانها بسیار پیچیده است. ساختار کهکشان ما نیز از این قائده مستثنی نیست. بنابراین اگر بخواهیم کهکشان خود را بشناسیم، کاری بسیار دشوار در پیش داریم. بشر تا به حال توانسته است با پیشرفت تکنولوژی، به کارهایی که به نظر بسیار دشوار می رسیدند، دست پیدا کند و شاید روزی بتواند از پس این کار بر بیاید. از زمانهای گذشته سفر به فضا از آرزوهای انسان بوده است. حال بشر پس از رسیدن به آرزوهایش بلند پروازتر شده. اما آیا پس از سفرهای میان ستاره ای هنوز نظریات دانشمندان پا بر جا خواهند ماند؟
ما بسیاری از کهکشان ها را تنها با چشم محدود خود میبینیم؛ حتی برخی از کهکشان ها را تنها با تشعشعاتی که ارسال میکنند، شناسایی میکنیم. ممکن است تکیه کردن بر قدرت محدود چشمهایمان بر نظریهها تأثیر گذاشته باشند. اما همهی این نظریه ها - چه درست و چه غلط - باعث شدند تا علم نجوم امروزی خلق شود. پس از این
