سلام به همه کسی این ها رو برای من توضیح میده 👇🏻 تلمیح،وصفی،غزل،تکراری،جان بخشی،انکاری،مسند 🔥معرکه داره🔥

تلمیح: وقتی که شاعر به یک داستان اشاره میکند. مانند. یوسف گم گشته باز آید به کنعان. به داستان حضرت یوسف اشاره کرده جان بخشی: زنده کردن اشیا. مانند. کوه درختان دریا همه در تسبیح اند. کوه که تسبیح نمی کنه. اما. به آن جان دادیم مانند مرغان سحر می گویند. مرغ که حرف نمی زند انکاری: شاعر برای رد ونفی روی سخن خود انکار میکند. شاعر جواب خود را میداند مانند. یا که تواند دهد میوه الوان از چوب. شاعر میداند که جز خدا کسی نمی تواند اما روی سخن خوپ انکار میکند

تلمیح=اشاره به آیه قرآن و احادیث و وقایع و رویداد های تاریخی، و مَثَل معروف دارد ترکیب وصفی و اضافی=برای تشخیص ترکیب اضافی و وصفی به آخر ترکیب ( تر یا ترین ) اضافه کنیم اگر معنا داشت وصفی واگر معنا نداشت اضافی است غزل= قالب شعری است که در آن مصراع اول با مصرادوم ومصراع پنجم وبقیه ی مصراع های آخر بیت هم قافیه هستند غزل معمولا بین ۱۳الی۱۷بیت است موضوع غزل عاشقانه است قالب شعر قصیده هم مانند غزل هستش ولی موضوعش اجتماعی هست  تکرار=از آرایه‌های ادبی است که به معنی دوباره یا چندباره آوردن واژه‌ای است. تکرار بیشتر در اشعار مولوی دیده می‌شود، پس از پروین اعتصامی بیشترین میزان تکرار در اشعار حافظ و سعدی است. جتن بخشی=جان بخشی یا تشخیص یک آرایه ادبی است که درا آن به یک جسم فاقد جان مانند گل یا میز جان داده و از طریق آن صحبت میکنند(صفت‌ها یا رفتار آدمی را به جانوران یا اشیاء نسبت می‌دهد.) پرسش انکاری=در اصل خود شاعر یا نویسنده جواب رو میدونه ولی برای تاکید بر سخنش از پرسش انکاری یا استفهام انکاری استفاده میکنه صورت سوال مثبت و جواب منفی است مسند کلمه ای هست که قبل از فعل اسنادی میاد. حالا فعل اسنادی چیه؟ فعل اسنادی= است _بود_شد_گشت_گردید

مسند: صفت یا حالتی است که به نهاد نسبت مي‌دهیم.  پرسش انکاری : جهت تاکید در معنی و مفهوم است که در اصل این یک جمله خبری است .  مانند : فضل خدا را که تواند شمار کرد ؟  / یا کیست آن که شگر یکی از هزار کرد ؟  یعنی حتما هیچ کس نمی تواند خدا را شکر کند یا اینکه نعمت های او را بشمارد که هر دو مصرع به صورت پرسش انکاری آمده است با علامت سوال .  مانند :  پیاده ندیدی که جنگ آورد  /  سر سرکشان  زیر سنگ آورد ؟  یعنی حتما  دیدی که پیاده جنگ می کنند و سر سرکشان را به زیر سنگ می آورد  جان بخشی به اشیاء یا تشخیص : نسبت دادن اعمال و رفتار انسان را به غیر انسان را تشخیص می گویند. مانند : کوه و دریا و درختان همه در تسبیح اند / نه همه مستمعی فهم کند این اسرار در این بیت نیایش کردن با خداوند که عمل انسانی است به کوه ودریا و درختان نسبت داده شده است. برخاست صدا از در و دیوار ولی ما / با این همه فریاد فرو خورده نشستیم دراین بیت که برخاستن صدا که از اعمال انسانی است به در و دیوار نسبت داده است. گاهی آرایه تشخیص به صورت یک مضاف و مضاف الیه می آید مانند : دست عشق از دامن دل دور باد ! / می توان آیا به دل دستور داد ؟ دست عشق آرایه تشخیص است چون که دست ویژگی انسان به عشق نسبت داده شده است یعنی به عشق جان داده است . گاهی بعد از ( ای ) حرف ندا ، غیر انسانی قرار می گیرد که اغلب آرایه تشخیص به وجود می آید چون با غیر انسانی در حال حرف زدن هستیم مانند : ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست ؟ / منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست؟ جان بخشی به اشیاء یا تشخیص : نسبت دادن اعمال و رفتار انسان را به غیر انسان را تشخیص می گویند. مانند :  کوه و دریا و درختان همه در تسبیح اند / نه همه مستمعی فهم کند این اسرار  در این بیت نیایش کردن با خداوند که عمل انسانی است به کوه ودریا و درختان نسبت داده شده است. برخاست صدا از در و دیوار  ولی ما / با این همه فریاد فرو خورده نشستیم  دراین بیت که برخاستن صدا که از اعمال انسانی است به در و دیوار نسبت داده است. گاهی آرایه تشخیص به صورت یک مضاف و مضاف الیه می آید مانند :  دست عشق از دامن دل دور باد ! / می توان آیا به دل دستور داد ؟  دست عشق  آرایه تشخیص است چون که دست ویژگی انسان به عشق نسبت داده شده است یعنی به عشق جان داده است .  گاهی بعد از ( ای ) حرف ندا ، غیر انسانی قرار می گیرد که اغلب آرایه تشخیص به وجود  می آید چون با غیر انسانی در حال حرف زدن هستیم مانند :  ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست ؟  / منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست؟