* **'هر آن کو که گردد به گرد دروغ'**: این مصراع به صورت کنایه بیان میکند که فرد دروغگو در نهایت به ضرر خود عمل میکند و در مسیر نادرستی گام برمیدارد.
* **'چنان دان که او دشمن جان توست'**: این مصراع نیز کنایهآمیز است و منظورش این است که کسی که دروغ میگوید، در واقع دشمن توست و به تو آسیب میزند.
* **'گشاده ست بر ما در راستی'**: این مصراع مستقیماً به فضیلت و اهمیت راستگویی اشاره دارد و در آن کنایهای وجود ندارد. منظور این است که راه درستکاری و حقیقت برای ما باز است.
* **'چه کوبیم خیره، در کاستی'**: این مصراع نیز حاوی کنایه است و به این معنی است که تلاش بیهوده و بیفایده در راه نقصان و کمبود، سودی ندارد.
بنابراین، مصراع **'گشاده ست بر ما در راستی'** کنایه ندارد.
