در كدام بيت، «واژهآرايي» مشهود است؟
1 (جانها به باد داد كه دايم شكسته باد / آن گيسويي كه بر سر سرو روان توست
2 (آنم كه بانگ من چو به گوش سخن رسد / اندر تن فصاحت گردد روان، روان
3 (مگر مينبيني كه دد را و دام / نينداخت جز حرص خوردن به دام
4 (خيره چه سر اندازم بر خاك سر كويت / گر بوسه زنم پايت، سر برنكني دانم
کسی جواب سوال رو میدونه
