یه حکیم فرزانه به پسرهاش یادآوری می‌کنه که ثروت و مال دنیا پایدار نیستن، مثل یه چشمه‌ی آب که ممکنه خشک بشه. اما هنر و دانش مثل یه چشمه‌ی جوشان همیشه جاری هستن و هر جا که بری، به دردت می‌خورن.
حکیم می‌گه که اگه یه هنرمند ثروتش رو از دست بده، غمگین نمیشه چون هنر خودش یه ثروت و قدرته. هر جا بره، به خاطر هنر و دانشش مورد احترام قرار می‌گیره. اما کسی که بی هنر و دانشه، همیشه باید برای لقمه‌ی نونش زحمت بکشه و سختی بکشه.
خلاصه: حکایت می‌گه که هنر و دانش خیلی با ارزش‌تر از ثروت و مال دنیاین و همیشه همراه آدم می‌مونن
