نام نیکو گر بمان زه آدمی. به کزو ماند سرای زرنگار. به چی معنی است

این ابیات از شاعر بزرگ ایرانی، سعدی شیرازی است. معنی این شعر به این صورت است: "نام نیکو (اسم خوب و شایسته) اگر از آدمی باقی بماند، به خاطر او (آدمی) است که خانه‌ای زیبا و پرزرق و برق (سرای زرنگار) باقی می‌ماند." در واقع، سعدی در این ابیات می‌گوید که نام نیک یکی از امور مهم است که حتی بعد از مرگ انسان نیز باقی می‌ماند و می‌تواند به شهرت و یاد انسان در دنیای بعد از حیات کمک کند. بنابراین، به اهمیت نیکنامی و اعمال خوب در زندگی اشاره دارد. به این ترتیب، شاعر به ما یادآوری می‌کند که باید سعی کنیم کارهای نیک انجام دهیم تا نام نیکویی از خود بر جای بگذاریم.

معرکه یادت نره

اگر نام نیکو از آدمی بجا ماند بهتر از خانه ای است که از طلا باشد و نام خوب مردگان یا رفتگان را بد نام یا تباه نکن تا نام نیک تو نیز باقی بماند