تاریخنویسی از اوایل دوره مغول به سبب توجه آنها به زندگی اجداد خود شروع شده بود و در دورهٔ تیموری هم ادامه یافت. در تاریخنویسی این دوره، توجه به نثر ساده رواج یافت تا عامهٔ مردم هم بفهمند؛ منتها باید توجه داشت که نثر سادهٔ این دوره فصیح و بلیغ نیست.
