بر فراز کوه می‌نشینم و می‌نگرم،
دست طبییت نقاشی می‌کند و می‌رنجد.
دره‌ها سبز و قله‌ها برفی،
این منظره‌ست که دلم را می‌برد.
(یک شعر کوتاه با استفاده از کلمه منظره برای شما نوشتم.)
این پایین ۵ بیت شعر است
جان بخشی کردی به خاکِ بی‌جان،
گل شد و نغمه‌ها خواند در جهان.
با نفسی، جان بخشی کردی به هستی،
زندگی شد، از عدم، این دیارِ ما.
لطفا معرکه بده
