در این بیت شاعر به میانه روی در بخشندگی اشاره دارد. هم بهره‌ای برای خود بردار و هم قسمتی از مال خود را بذل و بخشش کن. این بیت هم با طمع در تضاد است، و هم با صرف همه‌ی مال برای دیگران مخالف است -- پس شاعر میگوید به فکر خود باش اما بخشندگی را هم فراموش نکن، یا برعکس بخشنده باش ولی بهره خودت را نیز به یاد داشته باش.
