میشه این شعر رو برام در قالب نثر طنز بانویسی کنید؟ پدری با پسرش گفت به قهر/که تو آدم نشوی جان پدر حیف از آن عمر که ای بی سر و پا/در پی تربیتت کردم سر دل فرزند از این حرف شکست/بی‌خبر از پدرش کرد سفر رنج بسیار کشید و پس از آن/زندگی گشت به کامش چو شکر عاقبت شوکت والایی یافت/حاکم شهر شد و صاحب زر چند روزی گذشت و پس از آن/امر فرمود به احظار پدر پدرش آمد از آن راه دراز/نزد حاکم شد و بشناخت پدر پسر از غایت خودخواهی و کِبر/نظر افکند بر سر و پای پدر گفت:گفتی که تو آدم نشوی/تو کنون حشمت و جاهم بنگر پدر