مهاجرت صغری به مهاجرت دسته‌جمعی و گسترده‌ای که از ایران به دلایل مختلف اجتماعی، سیاسی و اقتصادی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم صورت گرفت، اطلاق می‌شود. این واقعه به ویژه در بین طبقات پایین‌تر جامعه و به دلیل شرایط نامساعد اقتصادی و فشارهای سیاسی در ایران رخ داد.
برخی از عوامل مهمی که به مهاجرت صغری منجر شدند شامل:
1. **سلطنت ناصرالدین شاه**: در دوران سلطنت ناصرالدین شاه (1848-1896) شرایط سیاسی و اقتصادی کشور به شدت وخیم بود. فساد اداری و ظلم و ستم حاکمان محلی و ناامنی‌ها باعث نارضایتی مردم گردید.
2. **مشکلات اقتصادی**: با افزایش مالیات‌ها، بی‌ثباتی‌های اقتصادی و عدم تأمین نیازهای اولیه زندگی، بسیاری از مردم ناچار به ترک وطن شدند.
3. **حوادث اجتماعی**: قیام‌ها و ناآرامی‌های اجتماعی از جمله «مشروطه‌خواهی» نیز بر شدت نارضایتی‌ها افزود و بسیاری از مردم به ویژه قشر تحصیل‌کرده به دنبال فرصتی برای زندگی بهتر به خارج از کشور رفتند.
4. **جنگ‌ها و بحران‌های عمومی**: جنگ‌های بین‌المللی، به ویژه جنگ جهانی اول و اشغال ایران توسط نیروهای خارجی، شرایط بحرانی را به وجود آورد که مزید بر علت شد و بسیاری را به ترک کشور وادار کرد.
مهاجرت صغری به طور عمده به سمت کشورهای همسایه و به ویژه به سوی آمریکا و اروپا انجام شد و این مهاجرت‌ها تأثیرات عمیق اجتماعی و فرهنگی را بر جوامع ایرانی در خارج از کشور گذاشت.
