سلام بچه ها لطفا هرکی انشا صفحه.ی 92 بیمه تامین اجتماعی رو داره بفرسته ممنون میشم💞😭

سلام و طول ادب متن درباره بیمه تامین اجتماعی از نگاه حادثه دیده: بخش آغازین: هر روز، از لحظه‌ای که از خواب بیدار می‌شویم تا زمانی که به رختخواب می‌رویم، با تهدیدات و رویدادهای مختلفی احاطه می‌شویم که نیاز به خردمندی برای اندیشیدن به روزهای سخت و حفظ سلامتی دارد. بخش میانی: کارخانه جایی است که کارگر باید با حریفی به نام دستگاه تولید سر و کار دارد. گاهی کارگر باید پشت دستگاه بنشیند و کار کند، گاهی باید بایستد! اگر کارگر لحظه ای سهل انگاری کند ممکن است دستش توسط دستگاه بریده شود و یا پایش بلغزد و از روی دستگاه به زمین بیفتد و حوادثی از این قبیل. که در هر صورت منجر به یک حادثه بد می شود و در این موارد فرد دچار شکستگی اندام، دررفتگی و یا حتی قطع عضو می شود. در تمامی این موارد اگر قربانی تحت پوشش تامین اجتماعی باشد، این سازمان باید فرد مورد نظر را تامین کند و مستمری فرد حادثه دیده را در نظر بگیرد. و به او کمک می کند تا هزینه های درمانی خود را تامین کند. در چنین مواردی، میزان مستمری دریافتی مصدوم قابل اعتراض نیست، زیرا یک قانون است و برای همه یکسان است. صرف نظر از تعداد اعضای خانواده و هزینه های فرد و … . شاید مبلغ مستمری برای خیلی از از کارافتاده ها به نظر زیاد باشد و یا دیه ای که دریافت می شود بسیار باشد، اما هیچ هزینه ای جایگزین سلامتی نخواهد شد. بخش پایانی: سازمان تامین اجتماعی، سازمانی است که در هر شرایطی به افراد کمک می کند. با این حال امیدوارم تعداد حوادث تا حد امکان کم شود و به حداقل برسد. بفرمایید

مقدمه: در جامعه امروزی ما بیکار به کسی اطلاق (گفته) می شود دارای هیچ شغل و کار مشخصی نیست و به تبع آن درآمدی نیز ندارد و زندگی او به سختی و مشقت می گذرد. بدنه: وقتی شخصی بیکار است راه‌های گوناگونی را برای امرار معاش خود انتخاب می کند، مانند دست فروشی سر چهار راه ها، کارهایی مانند واکس زدن کفش، کار در میوه فروشی به صورت نیمه وقت یا کارهای ساختمانی یا کارهایی که در کارگاه‌هایی انجام می شود که تحت پوشش هیچ نوع بیمه ای نیستند. بنابراین، این افراد هم به نوعی بیکار تلقی می شوند زیرا نیازشان را فقط در زمان حال بر طرف می کنند و برای آینده برنامه و پشتوانه ای ندارند. یک فرد بیکار همیشه به این فکر می کند که اگر جایی مشغول به کار بود و شغل دایم داشت و حقوق ماهیانه مناسبی هم دریافت می کرد می توانست برای آینده‌اش برنامه ریزی کند و به زندگی‌اش سروسامان دهد، ازدواج کند و صاحب خانواده شود و برای روزگار پیری و ناتوانی نیز اندوخته ای داشته باشد که او را از دیگران بی نیاز سازد. فرد بیکار همیشه افق دیدش فراتر از زمان حال است و دغدغه هایش هم بسیار می باشد و همین دغدغه ممکن است او را در مسیرهای مختلفی قرار دهد که بعضی از این مسیرها هم ممکن است او را به بیراهه بکشاند. این وظیفه دولت ها است که با توجه به امکانات مادی و معنوی جامعه، در جامعه شغل ایجاد کند و جوانان را سر گرم کند. زیرا برای یک جوان بهترین سرگرمی کار است و شیطان برای افراد بیکار کار درست میکند و ممکن است آنان را راهی دیار ناامیدی کند که عاقبت خوبی هم ندارد. نتیجه گیری: دولت‌ها باید با برقراری بیمه بیکاری تا زمانی که فرد مورد نظر کاری پیدا کند و یا با پرداخت وام‌های اشتغال زایی برای بی‌‎‌‌کاران برای جوانان بستر مناسبی فراهم آورد تا آنان در مورد آینده نگرانی نداشته باشند و هنگامی که به سن پیری و ناتوانی رسیدند از عمری که گذرانده‌اند راضی و خرسند باشند. به امید آن روز.