برای مسافرت همراه خانواده به زادگاهمان رفتیم ، شهر زنجان .
پدرم اصرار داشت برای رفتن و بازدید از گنبد سلطانیه.
ما ظهر پنجشنبه به انجا رفتیم.
باد ملایمی بر صورتم میزند و موهایم را نوازش میکند خورشید بر چشمانم می‌تابد و باعث میشود تا من چشمانم را کوچک کنم.
هوا کمی گرم است و عرق از روی پیشانیم بر روی گونه هایم می‌ریزد..وارد گنبد میشویم.
دیوار های خشتی مرا به ان زمان میبرد و به من ارامش میداد .
ترک روی دیوار حالم را بهتر میکند.
فردی در انجا بود فک میکنم که باستان شناس بود اسمش علی اقا بود .داشت درمورد تاریخ گنبد سلطانیه برایمان توضیح میداد . می‌گفت:گنبد سلطانیه آرامگاه اُلجایتو (سلطان محمد خدابنده) است. او هشتمین سلطان مغول بود. خانواده ام در حال گوش دادن به صحبت های ایشان بودند، اما من طاقت نیاوردم و رفتم برای بازدید از اطراف آنجا. انجا بزرگترین گنبد خشتی جهان و سومین گنبد بزرگ دنیا است . گریه های خواهره کوچیکم باعث شد تا برگردیم به سمت خانه! دوست نداشتم از آنجا بیایم بیرون زیرا رفتن به گنبد سلطانیه یکی از بهترین تجربه های زندگیم بود 🙂
