در منظومه شمسی، «قمر» به هر جرم آسمانی گفته میشود که به دور یک سیاره (یا گاهی سیارات کوتوله یا سیارکها) میچرخد. به عبارت سادهتر، قمرها «همراهان» سیارات هستند.
مشهورترین و شناختهشدهترین قمر در منظومه شمسی ما، «ماه» است که به دور سیاره زمین میچرخد.
ویژگیهای کلی قمرها:
* **مدار:** قمرها در مداری مشخص به دور جرم بزرگتر (سیاره) خود میچرخند. نیروی گرانش سیاره، قمر را در مدار خود نگه میدارد.
* **تنوع:** قمرها بسیار متنوع هستند. برخی از آنها بسیار بزرگ و کروی شکلاند (مانند ماه زمین، گانیمد مشتری، تیتان زحل)، در حالی که برخی دیگر کوچک، نامنظم و شبیه به سیارکها هستند (مانند برخی از قمرهای مریخ).
* **تعداد:** سیارات مختلف تعداد بسیار متفاوتی قمر دارند. زحل و مشتری بیشترین تعداد قمر شناخته شده را در منظومه شمسی دارند (بیش از ۸۰ قمر برای هر کدام)، در حالی که عطارد و زهره هیچ قمری ندارند. زمین یک قمر دارد و مریخ دو قمر کوچک.
* **ترکیب:** قمرها میتوانند از سنگ، یخ یا ترکیبی از هر دو تشکیل شده باشند. برخی از قمرها مانند تیتان اتمسفر غلیظی دارند و حتی دریاچههایی از متان مایع روی سطحشان وجود دارد.
* **تأثیر:** قمرها میتوانند تأثیرات قابل توجهی بر سیاره خود داشته باشند؛ مشهورترین مثال، تأثیر ماه بر جزر و مد اقیانوسهای زمین است.
بنابراین، وقتی در مورد منظومه شمسی صحبت میکنیم، «قمر» به معنای هر جسم طبیعی است که به دور سیارهای میگردد.