وقتی بچه بودم همیشه آرزو میکردم بزرگ شم و مثل بزرگ ترها باهام برخورد کنن همیشه دوست داشتم توی جمع باشم و با آدمای عاقل و روشنفکر صحبت کنم . آلان بزرگ شدم و میفهمم که چرا بهم میگفتن ایکاش هیچ وقت بزرگ نشی .
بزرگسالی اصلا اون چیزی که فکر میکردم نبود حجم انبوهی از بار های مختلف روی دوش انسان تلنبار میشه من دوست داشتم کودک میمونم و توی کوچه با دوستام وسطی بازی میکردم و تنها دغدغه من غر زدن های مامانم بخاطر کثیف شدن لباس هایی تنم بود که تازه اون هارو شسته بود.
نمیدونم به دردت میخوره یا نه ولی اگه میخوای بنویسی ادبیش کن
