مولانا جلالالدین محمد بلخی، مشهور به مولوی، یکی از بزرگترین شاعران و عارفان ایرانی است که در قرن سیزدهم میلادی زندگی کرده است. او در سال 1207 میلادی در بلخ (امروزه در افغانستان) به دنیا آمد و زندگیاش را در مقاطع مختلف در شهرهای مختلفی همچون قونیه (در ترکیه امروزی) گذراند. مولانا نه تنها شاعر، بلکه فیلسوف و شریعتشناس نیز بود و آثارش در ادبیات فارسی و عرفان اسلامی تأثیر عمیقی داشته است.
بهترین و معروفترین اثر مولانا، "مثنوی معنوی" است که شامل داستانها و اشعار عمیق عرفانی است. او در اشعارش از عشق، خدا، و روح انسان سخن میگوید و تلاش میکند پیچیدگیهای زندگی و رابطه انسان با خدا را به زیبایی بیان کند.
علاوه بر مثنوی، دیوان شمس تبریزی، مجموعهای از اشعار اوست که به محبت و عشق عارفانه اشاره دارد و به شمس، دوست و معلم عرفانی مولانا، تقدیم شده است. زندگی مولانا پر از داستانها و حکایتهایی است که نشاندهنده اهمیت محبت و دوستی در زندگی انسانها است.
میتوان گفت مولانا با اشعارش به ما میآموزد که عشق و انسانیت در زندگی ما چه نقشی دارند و چگونه میتوانیم به سوی تعالی و حقیقت حرکت کنیم. او به عنوان یک عارف بزرگ و شاعر نامدار ایرانی، همچنان در دل مردم و ادبیات جهان زنده است.