گاهی میان شلوغی کلمات ، سکوتی از هزاران جمله بهتر است .
در دنیای امرور ، جایی که هزاران کلمه به گوش می رسد کدام حرف واقعا می تواند در جان شنونده یا خواننده جایی برای خود باز کند ؟
آیا فقط چیدمان زیبا و مرتب کلمات کافیست ؟
احساس واقعی انسان درون سخنانش بسیار مهم است زیرا آن احساس به سخنانش معنا می بخشد
مثلا وقتی مادری می گوید : 《مراقب خودت باش》همین جمله کوتاه بسیار پر معناست زیرا یک مادر آن جمله را همراه با احساس عشق و محبت خود می گوید
یا شاعران بحاطر این شعر هایشان زیبا و دلنواز است چون آن را همراه با احساسات خود بیان می کنند و درواقع به آن شعر جان می بخشند برای همین سخنانشان بعد از سالیان سال زنده است .
در پایان باید بگویم که زیبایی سخن در احساسات نهفته است . اگر در کلماتمان احساس و صداقت داشته باشیم آنگاه همیشه در قلب ها مانداگار خواهد شد .سخن باید هم چون آتش در دل بسوز و هم چون نوری در دل ها بتابد ، چون فقط آنچه از دل بر آید ، بر دل می نشیند .