در این تصویر، زمان شبیه ساعتی بزرگ و شکسته بالای یک گودال خشک ایستاده است. عقربهها خستهاند و از دل ساعت، چیزی شبیه آب یا شن میچکد؛ انگار زمان دارد ذرهذره هدر میرود. زمین ترک خورده و درختی خشک کنار گودال ایستاده، مثل شاهدی خاموش که سالها گذشته را به یاد دارد.
پایین تصویر، انسانی نشسته و قطرههای اندک را با دستانش جمع میکند. او تشنه است؛ نه فقط تشنه آب، بلکه تشنه فرصت. بطریهای خالی اطرافش نشان میدهد که منابع تمام شدهاند و چیزی جز صبر و انتظار نمانده است. این صحنه به ما میگوید وقتی زمان را قدر ندانیم، حتی سادهترین چیزها هم کمیاب میشوند.
به نظر من، این تصویر هشداری است درباره ارزش زمان و زندگی. اگر امروز را از دست بدهیم، فردا فقط حسرتی خشک مثل این زمین باقی میماند. باید قبل از شکستن ساعت، قدر ثانیهها را بدانیم و از آنها درست استفاده کنیم.
معرکه یادت نره